Po zajęciu przez Napoleona Moskwy i po wyleczeniu ran został dowódcą 4 Korpusu Kawalerii, który brał udział w bitwach pod Tarutino i Wiaźmą, Małojarosławcem, Krasnym i Borysowem. Po przekroczeniu przez wojska rosyjskie granic państwa brał udział w kampanii 1813. Brał udział w bitwie pod Dreznem, bitwie pod Budziszynem, w Kaiserswalde (drugi raz ranny). Następnie podporządkowany mu korpus został przydzielony do Armii Śląskiej i brał udział w bitwach nad Kaczawą, pod Reichenbach, Shljnau, pod Lipskiem. Po tej bitwie podążał za wycofującą się armią Napoleona, aż do Renu. Nad Kaczawą pokazał męstwo i po brawurowym ataku wyrwał zwycięstwo z rąk wroga. Za kampanię 1813 roku otrzymał złotą szablę i Order Świętego Aleksandra Newskiego. Po przekroczeniu Renu dowodził kawalerią Armii Śląskiej. Brał udział w bitwach pod Brienne, Montmirail, Chateau-Thierry, Kra-ing, Leone i Fir-Champenoise. Za walki pod Brienne otrzymał Order Świętego Jerzego II stopnia. W 1814 roku został dowódcą Lekkiej Dywizji Kawalerii Gwardii. W 1817 dowódca Korpusu Gwardii. W 1821 po buncie w Semionowskim pułku poprosił o dymisję, która nie została przyjęta. W 1823 roku mianowany generałem kawalerii. Po wstąpieniu na tron Mikołaja I brał udział w stłumieniu buntu 14 grudnia 1825 (powstanie dekabrystów).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Iłłarion Wasilczikow · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.