Ponadto batyskaf wyposażony jest w silniki elektryczne i pędnik, pozwalające na przemieszczanie się w poziomie, oświetlenie oraz przyrządy kontrolne i sprzęt naukowy. Zasilanie zapewniają baterie akumulatorów.
Historia Wynalazcą batyskafu był Szwajcar August Piccard (1884–1962). Pierwszy batyskaf – „FNRS–2” – został zbudowany w Belgii w latach 1946–1948. Nazwa to skrót od Fond National á la Recherche Scientifique (pol. Narodowy Fundusz Badań Naukowych). Numer 2 odróżniał go od pierwszego balonu stratosferycznego, również konstrukcji Piccarda, sponsorowanego przez Fundusz. „FNRS–2” uległ uszkodzeniu podczas prób w wodach Wysp Zielonego Przylądka, następnie przebudowany i udoskonalony, funkcjonował jako „FNRS–3”.
Drugim batyskafem Piccarda był „Trieste”, oddany do użytku w 1953 roku. Jego kabina obserwacyjna została wykonana ze stali z domieszka niklu, chromu i molibdenu, a zamiast nitowania zastosowano sklejanie. Balastem były zbiorniki śrutu i benzyny. W 1953 roku „Trieste” zszedł na głębokość 3150 m. W 1958 roku kupiła go United States Navy i wyposażyła w specjalną kabinę do zejść w wielkie rowy oceaniczne.