W 1826 roku został mianowany urzędnikiem w Najwyższej Komisji Śledczej prowadzącej śledztwo w sprawie powstania dekabrystów. Musiał wówczas wnosić oskarżenia w stosunku do osób, które znał i z którymi się przyjaźnił. To było przyczyną nieustannych ataków na Błudowa Mikołaja Turgieniewa (m.in. w książce Turgieniewa „Rosja i Rosjanie”).

W 1826 Błudow został sekretarzem stanu – wiceministrem Edukacji Narodowej i kierującym śledzeniem obcych wyznań. Zajmował się greckim kościołem unickim. W 1830 został Ministrem Sprawiedliwości. W latach 1832–1837 pełnił funkcję Ministra Spraw Wewnętrznych. Następnie przez dwa lata sprawował ponownie urząd Ministra Sprawiedliwości. W 1839 został mianowany członkiem Rady Państwa, przewodniczącym Departamentu Prawa i szefem II Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości.

W 1842 otrzymał tytuł hrabiego. Pod jego redakcją wyszły 2 wydania Zbioru Ustaw. Był również współautorem Kodeksu Karnego i Poprawczego, wydanego w 1845.

Okres reform prowadzonych przez Aleksandra II zastał Błudowa już w podeszłym wieku. W 1855 roku, w wieku 70 lat, został wybrany prezesem Akademii Nauk (do 1864), przewodniczył również Komisji Żydowskiej i Komisji ds. Domów Dziecka.