Carving – technika jazdy na taliowanych (wciętych w „talii”) nartach polegająca na jeździe na krawędziach nart, dzięki czemu skręt (po fragmencie okręgu) nie powoduje utraty szybkości.

thumb|100px|Nowoczesna taliowana narta – w środkowej części węższa niż w dziobie i piętce

Historia Narty o nieprostym kształcie (węższe pod wiązaniem), zwane nartami taliowanymi, pozwalają na łatwiejsze wykonywanie skrętów, przy mniejszych szybkościach i mniejszym promieniu skrętu. Zostały opracowane w 1988 roku przez Jurija Franko w słoweńskiej fabryce nart Elan, który wraz z Pavlem Skoficem wyliczył model dynamicznego zachowania takiej narty. Wspólnie uruchomili projekt o nazwie SideCut Extreme – SCX, rozpoczynając budowę prototypów.

Ciekawym elementem historii carvingu jest nieznany powszechnie „wątek polski”. Już na początku lat 80. (prawdopodobnie w roku 1981) firma Polsport wyprodukowała innowacyjne narty o nazwie COMPACT E-222. W odróżnieniu od obowiązujących wtedy reguł, narty te były krótkie (160–175 cm), szerokie z przodu i zwężały się do wiązań (tyły nie były wyraźnie poszerzone). Poza tym miały już zaokrąglone przody. Jazda na tych nartach była zatem początkiem carvingu i budziła kontrowersje wśród klasycznych narciarzy, potocznie mówiono, że narty te to „łyżwy, dobre dla początkujących”.