Dynamika Wykonując skręt narciarz znajduje się w stanie równowagi dynamicznej, równoważąc siłę odśrodkową przez przesunięcie swojego środka ciężkości do wewnątrz skrętu, podobnie jak robi to rowerzysta, przechylając się w czasie skrętu do wewnątrz skrętu. Prędkości narciarza i rowerzysty są podobne.
Początkujący narciarze mają obawy przed silnym wychyleniem się, obawiając się upadku. Przełamanie tej obawy jest jednym z ważnych elementów nauki jazdy carvingowej.
W celach rekreacyjnych jazda carvingowa coraz częściej odbywa się bez kijków. Wykonując szerokie łuki narciarz stara się maksymalnie wychylić, obniżając biodra w bok i dotykając ręką śniegu.
Tor jazdy Jazda carvingowa polega głównie na wykonywaniu półkolistych skrętów w czasie jazdy w dół trasy. Kształt skrętów przypomina kolejne litery „C”, tworząc sekwencje w kształcie liter „S”, w odróżnieniu od wcześniejszych technik, przypominających literę „Z”. Przez wykonywanie kolejnych szerokich łuków narciarz zajmuje znacznie szerszą część stoku, znaczną część czasu jadąc w kierunku prostopadłym do kierunku trasy.