Regionalizacja fizycznogeograficzna – rodzaj regionalizacji polegający na wydzieleniu w przestrzeni pewnych obszarów – regionów fizycznogeograficznych, które wykazują pewien stopień wewnętrznej jedności wynikający z ich położenia geograficznego, historii rozwoju, charakteru współczesnych procesów geograficznych oraz wzajemnego powiązania poszczególnych elementów tworzących daną jednostkę.
Rozwój regionalizacji fizycznogeograficznej Próby nowożytnej regionalizacji fizycznogeograficznej datują się od XVIII wieku. Syntetyczne, oparte na założeniach teoretycznych regionalizacje fizycznogeograficzne poszczególnych państw bądź mniejszych obszarów datują się od XIX wieku. W odrodzonej w 1918 r. Polsce zajmowali się tą tematyką m.in. tacy geografowie jak Eugeniusz RomerRomer Eugeniusz: Rzeźba ziem polskich, w: "Geografja ziem polskich", Kraków 1922, Ludomir SawickiSawicki Ludomir: Terminologja regjonalna ziem polskich, w: "Polskie słownictwo geograficzne" I., Kraków 1922, Stanisław PawłowskiPawłowski Stanisław: O nazwach używanych w geografji ziem polskich, w: "Przegląd Kartograficzny" 1923, a w odniesieniu do terenów górskich w granicach ówczesnej Rzeczypospolitej również Walery GoetelGoetel Walery: Zagadnienia regjonalizmu górskiego w Polsce, w: "Wierchy" R. 14, Kraków 1936 i Stanisław Leszczycki.