Topór – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Starza. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Topór jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej, lubelskiej i sandomierskiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Topór, należy wymienić Tęczyńskich i Ossolińskich.
Topora używał też Cyprian Kamil Norwid.
Opis herbu Srebrny topór w czerwonym polu. Głównie znany w Małopolsce.
Opisy historyczne Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Co w przekładzie daje:
Kasper Niesiecki podaje dodatkowo opis klejnotu:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym topór srebrny o toporzysku złotym.
W klejnocie samo godło w skos.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.