Uciekinierzy zostali schwytani i odesłani do macierzystych pułków, gdzie wzmogło się niezadowolenie i chęć szukania rozwiązań drogą siłową.
6 czerwca strzelcy usunęli siłą wszystkich oficerów, wybrali w każdym z pułków 4-osobowe ciała przedstawicielskie i ruszyli na Moskwę zapowiadając przykładne ukaranie bojarów, zwłaszcza tych golących brody i palących tytoń, spalenie Niemieckiej Słobody i wymordowanie wszystkich obcokrajowców. Powstańcy (około 4000) zamierzali osadzić na tronie Zofię lub – gdyby odmówiła – jej dawnego kochanka Wasyla Golicyna, który przebywał na wygnaniu. Piotr I dowiedział się o buncie podczas pobytu w Wiedniu i natychmiast rozkazał czterem pułkom piechoty (2300 ludzi) i kawalerii dowodzonym przez Aleksego Szeina i Patricka Gordona uderzyć na strzelcówMichael C. Paul, „The Military Revolution in Russia 1550-1682,” The Journal of Military History 68 No. 1 (January 2004), s. 9–45.. 18 czerwca strzelcy zostali bez trudu pokonani w pobliżu Tuszyna, około 40 km na zachód od Moskwy.