Wystrój rzeźbiarski Głównym elementem wystroju rzeźbiarskiego są cztery, naturalnej wielkości, alabastrowe posągi autorstwa wiedeńskiego artysty Matthiasa Rauchmillera (1645–1686). Uchodzą za najlepsze w dorobku Rauchmillera, są „najbardziej oryginalnym wytworem rzeźby portretowej z drugiej połowy XVII w. na Śląsku”. Przedstawiają Jerzego IV Wilhelma i członków jego najbliższej rodziny: matkę księżnę Ludwikę Anhalcką, ojca księcia Chrystiana i siostrę Karolinę. Zwróceni do siebie twarzami prowadzą ostatnią rozmowę (jej treść widnieje na cokołach). Księżna Ludwika mówi do męża: „Heu mihi soli” („Biada mnie samej”), książę Chrystian odpowiada: „Nescia gnati” („Nieświadoma losu syna”), Jerzy Wilhelm stwierdza: „At sequor ipse” („Podążam sam”), jego starsza siostra Karolina kończy rozmowę retorycznym pytaniem: „Spes ubi nostrae” („Gdzież nasza nadzieja”).

Do końca XVII w. mauzoleum znajdował się jeszcze posąg Chrystusa Zmartwychwstałego, ale zaginął. Stanowił on tutaj jedyny religijny motyw. Rodzina wyznawała kalwinizmTadeusz Gumiński, Edward Wiśniewski Legnica i okolice. Przewodnik, Legnica - Wrocław 2019. wyd. VI popr., s. 153., który negował kult sakralnych obrazów, rzeźb, relikwii.