i na początku XX w., istniejący w skrajnej postaci normatywizmu, którego twórcą był Hans Kelsen.
Jednakże kierunek prawniczy w ujęciu drugiego znaczenia nigdy nie ukształtował się w postaci jednolitej doktryny. Rozwinął się raczej w dwóch wersjach: anglosaskiej – John Austin, Herbert Hart kontynentalnej (mocno zróżnicowanej) – Rudolf Jhering.
Główne nurty pozytywizmu prawniczego Pozytywizm prawniczy według Johna Austina Austin reprezentował pogląd, który niekiedy nazywany był pierwotnym pozytywizmem prawniczym. Według niego prawo pozytywne jest rozkazem pochodzącym od suwerena i „obliguje generalnie do działania lub powstrzymania się od całej klasy zachowań”J. Austin, Lectures on Jurisprudence. Or, The Philosophy of Positive law, London 1897, v. I, s. 91., a społeczeństwo jest temu suwerenowi podporządkowane. Gwarancją wykonywania tego prawa jest sankcja, która jest w teorii pozytywistycznej elementem koniecznym prawa. Ta odmiana pozytywizmu bezwzględnie wykluczała jakikolwiek związek pomiędzy prawem stanowionym a normami moralnymi.