Ostatnie lata W 1957 w związku z procesami byłych funkcjonariuszy UB planowano pociągnąć ją do odpowiedzialności karnej. Odeszła z resortu bezpieczeństwa 16 listopada 1956. Próbowała później swoich sił jako pisarka (pod pseudonimem literackim Julia Prajs), wydała m.in. powieść Krzywe litery. Pracowała w Państwowym Instytucie Wydawniczym jako redaktor. Była również autorką haseł w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego.
Utrzymywała kontakty z niewidomą siostrą zakonną Bonifacją Goldman z Zakładu dla Niewidomych w Laskach, którą znała jeszcze z młodości spędzonej we Lwowie. Według innych źródeł poznały się podczas pobytu Brystiger w Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus w Warszawie. Z franciszkankami z Lasek utrzymywała przyjazne kontakty i otrzymała od nich modlitewnik. Przestała składać wizyty w 1962.
Zmarła w Warszawie 9 października 1975. Pochowana na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera D 33-2-12).
Rodzina Jej mężem był od 1920 działacz syjonistyczny, doktor prawa i filozofii Chaim Nuta Brüstigier (1890–1932), z którym miała syna Michała (1921–2016), muzykologa.