T Pyxidis – gwiazda podwójna znajdująca się w gwiazdozbiorze Kompasu, w odległości ok. 3260 lat świetlnych od Ziemi. Układ ten składa się z białego karła oraz gwiazdy podobnej do Słońca.

T Pyxidis jest nową powrotną. Zmienną odkryła w 1890 roku Henrietta Leavitt. O tej pory co około 19 lat (1902, 1920, 1944 i 1966) regularnie obserwowano jej wybuchy. Jednak po wybuchu, który miał miejsce w 1966 roku, gwiazda zamilkła na ponad pół wieku. Według prof. Edwarda Siona z Uniwersytetu Villanova brak powtarzających się wybuchów może oznaczać, że masa białego karła zbliża się do granicy Chandrasekhara. Gdy biały karzeł, jeden ze składników układu podwójnego, przekroczy tę masę, eksploduje jako supernowa. Analiza danych obserwacyjnych uzyskanych z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a doprowadziła do wniosku, że T Pyxidis za około 10 milionów lat może eksplodować jako supernowa typu Ia.

Z drugiej strony analiza przeprowadzona przez zespół Bradleya Schaefera na podstawie badań otoczki materii wyrzucanej przez T Pyxidis wskazuje, że brak wyrzutów materii wynika ze spadku tempa akrecji materii i doprowadzi nie do wybuchu supernowej, lecz do hibernacji gwiazdy nowej na okres 2,5 miliarda lat.