i tak naprawdę nie jest tak dobrze oceniany jak In the Court of the Crimson King.
Jordan Babula z miesięcznika Teraz Rock zastanawiał się, dlaczego „Fripp – wieczny niszczyciel form – postanowił nagrać tak zachowawczą płytę (…) w pewnym sensie bardzo podobną do swej poprzedniczki”. Jako przykład zestawił „Pictures of a City” z „21st Schizoid Man”, „Cadence and Cascade” z „I Talk to the Wind” i utwór tytułowy z „Epitaph”. Wyróżnił też improwizowany „The Devil’s Triangle”. Jak zauważył w podsumowaniu, album mógł się podobać ówczesnym fanom zespołu, zaś dla dzisiejszych (2005) jest ważny ze względu na jeden utwór, „niesamowity, dziwny, absurdalny „Cat Food””.
Robert Christgau ocenił, że drugi album zespołu „jest bardziej zagmatwany koncepcyjnie niż In the Court of the Crimson King”. Podkreśla, że muzycy „władają wachlarzem stylów”, a „poza tym potrafią grać: pochwały dla perkusisty Michaela Gilesa i gitarzysty Roberta Frippa”.
Listy tygodniowe +1970KrajListaPozycja Kanada RPM 100 Albums28 Stany Zjednoczone Billboard 20031 Wielka Brytania UK Albums Chart 4
Uwagi
Przypisy
Bibliografia