był ratownikiem Grupy Tatrzańskiej Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, uczestnicząc w wielu akcjach ratunkowych.

Od 1951 działał w strukturach organizacji, zrzeszających polskich teterników. W latach 1957–1962 był wiceprezesem zarządu nowego Klubu Wysokogórskiego, a w latach 1979-1985 wiceprezesem zarządu Polskim Związku Alpinizmu. Przez długi czas zajmował się tatrzańską bazą PZA, kierując m.in. bazami namiotowymi („taboriskami”) na Szałasiskach przy Morskim Oku i na Rąbaniskach w Dolinie Gąsienicowej. Wraz z żoną Bogną zainicjował doroczne Spotkania Oldboyów w obozowisku na Rąbaniskach (obecnie odbywają się w schronisku nad Morskim Okiem). Był prezesem kapituły Złotego Jaja, przyznającej co roku ową „nagrodę” za najbardziej dyskusyjne osiągnięcie wspinaczkowe.

Brał udział w wyprawach himalaistycznych w Indiach i Nepalu. W czasie pobytu w Indiach pracował jako wolontariusz w obozie dla uchodźców tybetańskich.