W walce o prawa wyborcze robotników thumb|Feargus Edward O’Connor Znaczenie landlordów i gentry malało, a w Izbie Lordów coraz liczniej zasiadali reprezentanci wielkiego kapitału. Grupy mieszczaństwa i robotników domagały się reform demokratycznych. Powstał ruch robotniczy zwany czartyzmem, który wysuwał postulaty polityczne, w obronie praw wyborczych. Pierwsza petycja 1837 domagała się pełnej demokratyzacji wyborów do Izby Gmin. Została ona odrzucona przez Izbę w 1839. Wielu natomiast strajkujących robotników aresztowano.
Czartyści wysuwali swój program w tzw. sześciu punktach – Karty Ludu (People’s Charter), którego postulaty zostały wykonane w roku 1867 i 1884 (nadanie praw wyborczych warstwom społecznym nieuwzględnionych w reformie z 1832). W 1840 założyli Narodowe Stowarzyszenie Czartystów, z siedzibą w Manchesterze. Organizacja ta posiadała statut oraz określone władze. Projekty Planu rolnego Feargusa E. O’Connora, przywódcy ruchu – zostały odrzucone, a samo stowarzyszenie rozwiązane w 1842. Po upadku czartyzmu w końcu lat 40. XIX w. ruch robotniczy przybrał charakter bardziej ekonomicznyCzartyzm przyczynił się do polepszenia warunków bytowych klas robotniczych. .