mały|Relikwiarz św. Antoniego w formie popiersia, XIX w., przechowywany w katedrze Santa Maria Novella we Florencji Antonin Pierozzi (Antonin z Florencji), łac. Antoninus Florentinus, wł. Antonino Pierozzi, ur. jako Antonio Pierozzi (ur. 1 marca 1389 we Florencji w Toskanii, zm. 2 maja 1459 w Moncalvo w Piemoncie) – włoski dominikanin (OP), arcybiskup Florencji, święty Kościoła katolickiego.

Życiorys Antonio urodził się we Florencji w rodzinie Niccolò i Tomasiny Pierozzich. Matka zmarła, gdy miał około pięciu lat. W dorosłym życiu nazywany był Antoninem (Antonino – wł. Antek, Antoś) z powodu swego niskiego wzrostu i wielkiej dobroci.

Wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego w 1405 roku przyjęty doń przez bł. Jana Dominici, który na polecenie bł. Rajmunda z Kapui zajmował się wówczas reformą konwentów dominikańskich. Odbył nowicjat w Kortonie, dalszą formację zakonną odbywał jako pierwszy zakonnik nowo powstałego obserwanckiego konwentu w Fiesole. Tuż po nim formację w tym samym konwencie rozpoczął Jan z Fiesole, który z czasem zyskał przydomek Fra Angelico. W 1413 roku Antonin otrzymał święcenia kapłańskie. Odznaczający się mądrością młody zakonnik od 1418 roku kierował braćmi jako przeor w Kortonie, Fiesole, Neapolu i Rzymie, gdzie został audytorem św. Roty i wykładowcą prawa kanonicznego.