Kościół św. Dominika w Nysie – świątynia rzymskokatolicka wchodząca w skład podominikańskiego zespołu klasztornego, stanowiąca obecnie kościół główny parafii św. Dominika. Jeden z najcenniejszych zabytków Nysy, reprezentujący śląską barokową architekturę sakralną.
Historia Kościół został zbudowany w latach 1784-1788 przez dominikanów w dzielnicy Nysy zwanej Friedrichstadt, obecnie Radoszyn. Zakon ten zarządzał świątynią i przylegającym do niej klasztorem aż do sekularyzacji przeprowadzonej przez państwo pruskie w 1810 roku. Budynki zakonne zostały wówczas przekształcone w szpital i rozbudowane w stylu klasycystycznym dwadzieścia lat później. Ostatni dominikanie opuścili to miejsce przed rokiem 1846.
W pierwszej połowie XIX wieku kościół był filią parafii św. Jakuba i św. Agnieszki w Nysie. Wzrost liczby ludności miasta spowodował zmiany w administracji kościelnej. W roku 1914 powstała nowa parafia św. Dominika, obejmująca lewobrzeżną część Nysy, posiadająca ponadto jeszcze trzy kościoły rektoralne.
Podczas II wojny światowej kościół uległ poważnej dewastacji, a zabudowania parafialne zostały zupełnie zniszczone.