Władysław Ołtuszewski (ur. 10 stycznia 1855 w Lublinie, zm. 9 czerwca 1922 w Warszawie) – polski lekarz laryngolog, logopeda i foniatra.
Życiorys thumb|240px|Grób Władysława Ołtuszewskiego na cmentarzu Powązkowskim Syn farmaceuty Feliksa Ołtuszewskiego i Heleny z domu Zawadzkiej. Miał braci Eugeniusza (aptekarza) i Feliksa, oraz siostry Marię, Zofię i Lucynę. Gimnazjum ukończył w 1873. Studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim w latach 1873-78, po ukończeniu studiów praktykował w Szpitalu Św. Ducha i w Szpitalu Św. Rocha u Teodora Herynga. Odbywał kilka razy podróże zagraniczne, uczył się wtedy u Alberta Gutzmanna w Berlinie, u Coena oraz Adolfa von Strümplla. W 1892 zwiedził zakłady dla chorych umysłowo w Dalldorf, prowadzony przez Wilhelma Sandera, i w Bicêtre koło Paryża, prowadzony przez Désiré-Magloire Bourneville'a. W tym samym roku założył Warszawski Zakład Leczniczy dla chorych ze „zboczeniami mowy”. Razem z żoną, swoją asystentką, prowadził go do końca życia. Zmarł nagle, w 1922 roku, wspomnienie o nim napisał Alfred SokołowskiSokołowski A. Dr. Władysław Ołtuszewski†. Polska Gazeta Lekarska (1922).