W Polsce Według prawa polskiego przesłanką rozwodu jest trwały i zupełny rozkład małżeństwa (art. 56 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Poprzez zupełny rozkład małżeństwa rozumie się zerwanie więzi na płaszczyźnie fizycznej, duchowej i gospodarczej. Pojęcia te mają charakter nieostry i na przestrzeni lat były doprecyzowywane w orzecznictwie sądów, w tym Sądu Najwyższego. Mimo istnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności rozwodu nie można go udzielić, jeżeli z jego powodu ucierpiałoby dobro małoletnich dzieci, jeżeli udzielenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 56 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) lub rozwodu żąda małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi na to zgodę; bądź drugi małżonek nie wyraził zgody na rozwód, ale odmowa byłaby sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
W wypadku zgodnego wniosku małżonków o rozwiązanie małżeństwa bez konieczności rozstrzygania o winie za rozkład pożycia i przy braku małoletnich dzieci, niektórzy prawnicy sugerują umożliwienie przeprowadzenia rozwodu w drodze umowy zawieranej w formie aktu notarialnego.