Ponadto, na kołach przednich są pokrętła umożliwiające trwałe odłączenie piast kół od układu przeniesienia napędu. Istniały wersje nadwoziowe z zamkniętym trzydrzwiowym nadwoziem: pięcioosobowa ARO 10.4 i dwuosobowa towarowa ARO 10.3 oraz wersje z otwartym nadwoziem pick-up, nakrywanym opończą: dwuosobowa ARO 10.0 i pięcioosobowa ARO 10.1.
Początkowo używano silników z Dacii o pojemności 1,3 (1289 cm³) i 1,4 (1397 cm³) o mocy 62 KM (45,5 kW). Większa jednostka napędowa powstała przez zwiększenie średnicy cylindrów z 73 do 76 mm, przy takim samym skoku tłoków 77 mm.
ACM Przedsiębiorstwo ACM zajmowało się importem rumuńskich ARO, a pomiędzy listopadem 1988 a marcem 1991 w fabryce Ali Ciemme montowano rumuński ARO 10 z silnikiem Diesla, który zastąpiono później silnikiem TD o niskiej trwałości. Planowano inwestycję w nowe hale montażowe, co pozwoliłoby na poprawę jakości tych samochodów i wyeliminowanie niespełniającego norm silnika, jednak reputacja oryginału była tak fatalna, że projekt szybko upadł.
W 1988 roku, w Turynie, firma zaprezentowała prototyp plażowego pojazdu o nazwie Scorpion (o dwóch drzwiach na górnych zawiasach, z elegancko wyprofilowaną karoserią, i podwoziem ARO 10.