Wasilij Wasiliewicz Oriechow (, ur. lub w rejonie Mceńska, zm. 6 lipca 1990 w Brukseli) – ochotnik w wojskach Białych podczas wojny domowej w Rosji, emigracyjny rosyjski działacz polityczno-społeczny.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Orle, a następnie studia na politechnice w Kijowie.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do 113 Staroruskiego Pułku Piechoty. Podczas walk w Prusach Wschodnich został ciężko ranny. Był odznaczony Orderem Św. Jerzego. Po wyleczeniu skierowano go do 2 Batalionu Kolejowego, w którym po pewnym czasie objął dowództwo kompanii. Następnie został dowódcą improwizowanego pociągu pancernego. Po rewolucji lutowej 1917 r. walczył w szeregach 15 Batalionu Uderzeniowego. Ponownie został ranny w rejonie miasta Smorgonie. Po rewolucji październikowej 15 Batalion Uderzeniowy połączył się z I Korpusem Polskim gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Następnie W. W. Oriechow przystąpił do Armii Ochotniczej gen. Antona I. Denikina. Objął dowództwo pociągu pancernego „Za czest' Rodiny (”„За честь Родины”), a potem kompanii kolejowej. W 1920 r. przeszedł na terytorium Polski, gdzie został internowany. Po wypuszczeniu na wolność udał się na Bałkany, a stamtąd na Krym, gdzie wstąpił do wojsk gen. Piotra N. Wrangla. Został starszym oficerem w 1 Kompanii Kolejowej generała Markowa. 8 lipca 1920 r.