– typ japońskich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej. W nomenklaturze zachodniej na określenie tego typu okrętów używane są czasem skróty: "STO", "sen-toku" lub "Sen Toku", pochodzące od japońskiej, skróconej nazwy sen-tokugata. thumb|left|Hangar na I-400 Zbudowano tylko 3 okręty tego typu w latach 1944–1945: I-400, I-401 oraz I-402. Każdy mógł przenosić w specjalnym hangarze do 3 wodnosamolotów bombowych typu Aichi M6A1 Seiran z ich uzbrojeniem: 4 torpedy, 3 bomby po 800 kg i osiem 250 kg bomb. Przed startem przy pomocy katapulty zainstalowanej w dziobowej części okrętu do kadłuba samolotu mocowano pływaki przechowywane osobno. Samoloty po lądowaniu na wodzie były ładowane na pokład przy pomocy dźwigu.
Napęd główny stanowiły 4 silniki wysokoprężne sprzężone podwójnie i napędzające dwa wały napędowe dla dwóch śrub. Okręty były wyposażone w chrapy umożliwiające poruszanie się na małych głębokościach z użyciem silników wysokoprężnych. Poruszanie się pod wodą umożliwiały im dwa silniki elektryczne.
Pierwszą operacją, w której planowano użyć okrętów I-400 i I-401 było zbombardowanie śluz na Kanale Panamskim. Plany tej operacji opracowywano od 1943 roku, a pod koniec 1944 rozpoczęto treningi załóg.