Aleksander Erazm Bojarski (ur. 4 grudnia 1834 w Koniaczowie koło Jarosławia, zm. 19 kwietnia 1884 w Krakowie) – prawnik polski, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Sas, był synem Erazma i Joanny z domu Mobili. Ukończył gimnazjum w Krakowie, następnie studiował prawo na UJ (1854–1859); w 1861 obronił doktorat praw na UJ. W latach 1860–1865 pracował jako zastępca prokuratora w sądzie krakowskim, następnie podjął pracę na uniwersytecie; kierował Katedrą Prawa i Postępowania Karnego, w 1866 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, dwa lata później zwyczajnym. W roku akademickim 1872/1873 oraz 1879/1880 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa. Wprowadził regularne seminaria z prawa karnego na UJ.
Wykładał prawo i postępowanie karne, zajmował się także prawem penitencjarnym. Przedstawił zasady nowego kodeksu prawa i postępowania karnego (1873) na tle porównawczym prawodawstw zagranicznych – niemieckiego, angielskiego i francuskiego. Pracował nad przygotowaniem Słownika niemiecko-polskiego wyrazów prawniczych i administracyjnych. Interesował się przyczynami wzrostu przestępczości w Galicji;