Mianowany w 1901 generałem-porucznikiem.
Na krótko przed wojną rosyjsko-japońską dowodził 2 Korpusem Syberyjskim, z którym brał udział w wojnie. Mianowany dowódcą oddziału wschodniego Armii Mandżurskiej, skoncentrowanego pod Fenghuancheng, z zadaniem obrony rzeki Jalu. Zadaniu temu nie podołał.
Bez większych powodzeń brał udział w bitwach pod Ximucheng, Liaoyang, nad rzeką Sha He i pod Mukdenem. Prowadził taktykę niewdawania się w walki, co było wtedy mało popularne, dlatego nie cieszył się popularnością ani wśród żołnierzy, ani u przełożonych. Mimo to został odznaczony Orderem św. Anny 1. stopnia z mieczami i Orderem św. Włodzimierza 2. stopnia z mieczami.
W 1906 został zwolniony ze służby ze względu na stan zdrowia z mianowaniem na stopień generała piechoty. Zmarł w 1910.
Bibliografia I. N. Szachnowskij, Dniewnik korespondienta, Żołtaja tucza (12 miesiacew wojny s Japoniej). Wyd. *D. P. Jefimowa, Moskwa 1905.
Kategoria:Generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Bronią Złotą Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1910