Kazimierz Nitsch zaliczał obszar „na wschód od Pszczyny, Zabrza i Lublińca” do dialektu małopolskiego z uwagi na takie cechy jak przechodzenie końcowego ch w k (na nogak), występowanie formy igła zamiast ogólnośląskiego jegła czy dyftongizacja typu pu̯ole. Jednocześnie wiele cech i form wspólnych ze śląszczyzną poświadczonych jest również w sąsiednich odmianach językowych zachodniej Małopolski. Współcześni badacze zwracają uwagę na zachodzące przemiany granic językowych zarysowanych w XX-wiecznych opracowaniach dialektologicznych (ich zacieranie się w niektórych przypadkach, a umacnianie bądź przesuwanie w innych) z uwagi na intensywne kontakty i migracje międzyregionalne, jak również oddziaływanie procesów kulturowo-tożsamościowych.
W pracach dialektologicznych z drugiej połowy XX wieku jako najbardziej na północ wysunięte śląskie odmiany językowe udokumentowane zostały te z okolic Sycowa i Namysłowa, określane wszakże już wtedy jako zanikające. Ponadto niektóre cechy śląskie odnotowywano niegdyś w mowie Chwalimia (gwara chwalimska), Brenna oraz hazackich wsi w rejonie Rawicza. Badania prowadzone w latach 20. XXI wieku wskazują, że współcześnie „najbardziej prawdopodobną” północną granicę zasięgu śląszczyzny stanowi rzeka Stobrawa.