Jako argument za dialektem przywołuje się często bardzo bliskie genetyczne pokrewieństwo z językiem polskim, w szczególności odmianami małopolskimi oraz wielkopolskimi, jako argument za odrębnością językową natomiast czynniki socjolingwistyczne, takie jak dynamiczny rozwój wielogatunkowego śląskiego piśmiennictwa w XXI wieku, podjęte działania kodyfikacyjne oraz poczucie takowej odrębności wyrażane przez znaczącą liczbę Ślązaków.
Klasyfikacja Klasyfikacja genetyczna Śląski należy do rodziny języków indoeuropejskich, w jej ramach do grupy języków słowiańskich, a wśród nich z kolei do zespołu języków zachodniosłowiańskich. Przy zastosowaniu jeszcze bardziej szczegółowego podziału należy do podgrupy lechickiej, co oznacza, że łączą ja z polszczyzną i kaszubszczyzną, a odróżniają od języka czeskiego czy słowackiego, takie cechy, jak: przegłos lechicki: pol. i śl. las vs. czes. i słow. les brak zmiany g → h: pol. i śl. noga vs. czes. i słow. noha brak zgłoskotwórczego r i l: pol. i śl. wilk, kark vs. czes. i słow. vlk, krk przejście prasłowiańskiej grupy TarT, TalT w TroT, TloT zamiast TraT, TlaT: pol. i śl. krowa, złoto vs. czes. i słow. kráva/krava, zlato zachowanie samogłosek nosowych lub ich późniejsze rozłożenie zamiast pełnego odnosowienia: pol. ręka, śl. rynka/ranka vs. czes. i słow.