Ostatecznie, pozostawiając w Turcji sygnatariuszy układu jako zakładników (m.in. Piotra Szafirowa i Michaiła Szeremietiewa), car i jego armia z pełnym uzbrojeniem mogli wyjść z okrążenia. Karol XII uznał to za ogromny błąd wezyra, gdyż gdyby ten wytrwał przy oblężeniu, cała armia rosyjska wraz z carem dostałaby się do niewoli. Niezadowolenie z powodu zawarcia traktatu wyrażali także Tatarzy KrymscyLeszek Podhorodecki, Chanat Krymski, Warszawa 1987, s. 243. Rosja zobowiązała się do: zwrócenia Turcji Azowa, zniszczenia umocnień Taganrogu oraz dwóch innych swoich twierdz na południu (Bogorodicka i Kamiennej Łachy), zezwolenia Turcji na budowę fortecy nad Donem pomiędzy Azowem a Czerkasami, zatrzymania wypadów kozackich na Krym, zrzeczenia się praw do Zaporoża (miało przejść pod protekcję Turcji), rezygnacji z Ukrainy Prawobrzeżnej i wyprowadzenia z niej, jak i z całej Rzeczypospolitej, swoich wojsk przed upływem 3 miesięcy, nie wtrącania się w wewnętrzne sprawy Polski, a więc uznania na polskim tronie Stanisława Leszczyńskiego, przepuszczenia do Szwecji, przez terytorium Rosji, króla Karola XII, zlikwidowania swojego stałego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Stambule.