Fidele kolanowe – instrumenty należące do grupy chordofonów smyczkowych. Trzymane są w pozycji pionowej podczas gry. W pozycji kolanowej ręka smyczkująca znajduje się z lewej strony pudła, a grzbiet łuku, po jakim porusza się smyczek, kieruje się ku dolnej części instrumentu. Według uwag niemieckiego teoretyka, Martina Agricoli, zamieszczonych w traktacie Musica instrumentalis deudsch (1545), pozycja kolanowa instrumentu w czasie gry na polskich skrzypcach (niem. Polische Geigen) była w Polsce szeroko rozpowszechniona w XVI wieku. Fidele kolanowe są bogato reprezentowane przez kultury muzyczne południowo-wschodniej Europy oraz Azji.
Technika gry Wydobycie różnych wysokości dźwięków, a co za tym idzie granie melodii, wiąże się z techniką lewej ręki – techniką skracania strun.
Istnieją dwie podstawowe techniki skracania strun – technika przyciskowa oraz technika paznokciowa. Ze względu na zastosowaną technikę można wyróżnić następujący podział fideli kolanowych:
posługujące się techniką przyciskową, np. wiolonczela, kamancze, er-hu, kontrabas posługujące się techniką paznokciową, np. sarangi, fidel płocka, suka biłgorajska, morin chuur posługujące się techniką mieszaną (przyciskowo-paznokciową), np.