W USA (M1917) thumb|M1917 z emblematem United States Marine Corps Stany Zjednoczone przystępując w 1917 r. do I wojny światowej nie posiadały na wyposażeniu swoich wojsk hełmów. Dostrzegając konieczność wprowadzenia tego rodzaju uzbrojenia ochronnego powołano specjalną komisję która w czerwcu 1917 r. wybrała hełm Brodiego przyjmując go na wyposażenie armii jako M1917 (czynnikiem decydującym była m.in. możliwość niemal natychmiastowego dostarczenia 400 000 hełmów z Wielkiej Brytanii). Hełmy M1917 produkowane od podstaw w Stanach Zjednoczonych nieznacznie różniły się od brytyjskiego pierwowzoru. Przede wszystkim hełmy amerykańskie wykonywano ze stopu składającego się w 12% z manganu. Powodowało to wzrost odporności balistycznej o około 10% w stosunku do hełmu brytyjskiego. M1917 był także w stanie wytrzymać trafienie pociskiem z pistoletu Colt M1911 kal. 11,43 mm.
Hełm w wersji M1917A1 był standardowym hełmem armii amerykańskiej jeszcze na początku II wojny światowej, aż do zastąpienia go w 1942 r. przez hełm M1.