Nazwisko – nazwa rodziny, do której dana osoba należy. Wspólnie z imieniem (imionami) stanowi podstawę identyfikacji osoby w większości kultur i ludów.
Starożytna Grecja i Rzym W starożytności jedynym europejskim społeczeństwem, które wykształciło konsekwentny system nazwisk, byli Rzymianie. Starożytni Grecy nosili tylko imiona i patronimy dodając ewentualnie miejsce pochodzenia (typowym przykładem jest miano Tales z Miletu).
Ukonstytuowanie się nazwisk rzymskich było wynikiem podziału szczepowego całości społeczeństwa. .
Imię Pierwszym członem miana obywatela rzymskiego (mężczyzny) było imię, łac. praenōmen. Było ich w sumie tylko kilkanaście, w związku z czym można je było bezpiecznie skracać do jednej-dwu liter bez możliwości pomyłki. Zapoczątkowany w Rzymie zwyczaj skracania imienia do jego pierwszej litery stosowany bywa i obecnie, jednak z racji znacznego zwiększenia liczby imion, nie jest możliwe ustalenie imienia osoby tylko na podstawie inicjału.
Oto lista najpopularniejszych imion rzymskich wraz ze skrótami:
Aulus (A.) Decimus (D.) Gaius (C.) Gnaeus (Cn.) Lucius (L.) Marcus (M.) Manius (M'.) Publius (P.) Quintus (Q.) Sextus (S.) Servius (Ser.) Titus (T.) Tiberius (Ti.)
Oprócz tego istniała pewna liczba imion rzadkich (np.