ACF ustalił maksymalną masę samochodu – wykluczając narzędzia, siedzenia, skrzydełka, światła i oprawy na światła – na poziomie tysiąca kilogramów, plus dodatkowe siedem kilogramów na magneto lub dynamo służące do zapłonu silnika. Przepisy ograniczały zużycie paliwa do 30 litrów na sto kilometrów. Każdy producent do rozruchu wybrał magneto; większość używała systemu niskonapięciowego, natomiast Clément-Bayard, Panhard, Hotchkiss, Gobron-Brillié i Renault wybrali układ o wysokim napięciu. Do napędu Mercedes, Brasier, Clément-Bayard, FIAT i Gobron-Brillié wybrali przekładnię łańcuchową, a pozostali – wał napędowy. Wszyscy zastosowali silniki czterocylindrowe, natomiast pojemność skokowa wahała się od 7433 cm³ (Grégoire) do 18 279 cm³ (Panhard). Rury wydechowe zostały skierowane w górę, by ograniczyć wsysanie przez samochody kurzu z toru. Zespoły mogły zmieniać kierowców i wyposażenie, ale dopiero po pierwszym dniu zawodów, a nie w trakcie trwania wyścigu.