radca Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Radomiu, sędzia pokoju na okoliczne gminy, wspiera rozbudowę kościoła parafialnego w Fałkowie).
W 1897 zrezygnował z rozwoju tamtejszego hutnictwa (wskutek nieopłacalności eksploatacji miejscowych rud żelaza) i powrócił do pracy zawodowej obejmując stanowisko jednego z dyrektorów Huty Bankowej w Dąbrowie Górniczej, największej hucie w Królestwie Kongresowym. Tam też zamieszkał z całą rodziną.
Od 1900 ponownie w Zakładach w Starachowicach, jako naczelny dyrektor. Niebawem wskutek postępującej choroby zrezygnował z pracy zawodowej i powrócił do Skórnic, gdzie zmarł 19 stycznia 1910 roku. Pochowany na cmentarzu parafialnym w sąsiednim Fałkowie, pozostawił po sobie dzieci: Marię, Kazimierza, Zofię, Irenę, Henryka, Zygmunta i Barbarę.
Przypisy
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, tom IV, Kraków 1938 Ziemianie polscy XX w., Słownik biograficzny (cz. 2), Wydawnictwo DiG, Warszawa 1999, „Gazeta Radomska”, nr 1 z 20 grudnia 1894 r. /1 stycznia 1895 r./, str. 17 i str. 20 X. Bernard Łubieński Wspomnienia (autobiografia), opracował Sławomir Pawłowicz CSsR, Wyd.