prowadził klasę fortepianu. Przeszedł na emeryturę w 1967. W 1948 został członkiem korespondentem PAU, od 1950 był członkiem Komisji Muzykologicznej akademii. Należał także m.in. do Związku Kompozytorów Polskich oraz Chopin-Gesellschaft w Wiedniu (członek honorowy). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.

Działalność Prace Ludwika Bronarskiego przyczyniły się do rozwoju badań nad twórczością Chopina. Wraz z Ignacym Paderewskim i Józefem Turczyńskim zainicjował i zrealizował edycję Dzieł wszystkich Chopina w 21 tomach (1949–1961). Jako pierwszy opublikował pozostające wcześniej w rękopisie (w Bibliotece Konserwatorium w Paryżu) dzieła Chopina – Nokturn c-moll, Largo Es-dur oraz (z rękopisu reprodukowanego) Cantabile B-dur. Wyszukiwał ślady twórczości innych kompozytorów u Chopina, analizował jego styl – sformułował pojęcie tzw. akordu chopinowskiego. Jego obszerna monografia Harmonika Chopina (1935) stanowi fundamentalne opracowanie tematu, unikalne w skali europejskiej i wpisuje się do kanonu klasycznych pozycji dwudziestowiecznej chopinologii. Bronarski był popularyzatorem polskiej kultury w Szwajcarii, współpracował z redakcją genewskiego wydawnictwa Publications Encyclopediques sur la Pologne (1919–1923), pismami „Muzyka”, „Schweizerische Muzikzeitung”, „La Revue Musicale” (Paryż).