Według rosyjskiego historyka Juriego Kilina, Stawka powołała w styczniu 1940 roku komisję do zbadania wielkości strat. Komisja doniosła, że stracono 4674 żołnierzy w tym 1001 zabitych, 1430 rannych i 2243 zaginionych. Przed bitwą stan dywizji wynosił 13 962 ludzi, po bitwie 9288. Zgodnie z raportem, dywizja była niekompletna, ponieważ dwa bataliony 305 pułku piechoty były rozmieszczone w innym rejonie. Kilin wywnioskował, że niektórzy żołnierze powrócili po raporcie, dlatego liczba ofiar jest mniejsza. Późniejsze badania ukraińskiego historyka Olega Bożko dały podobne wyniki, ale używał on tych samych źródeł.
Raport Stawki został opublikowany w środku wojny zimowej. Statystyki raportu zaczynają się od 1 stycznia, gdy dywizja poniosła już ciężkie straty. Ponadto raport Stawki nie wzmiankował strat poniesionych przez inne jednostki poruszające się po drodze Raate.
Następstwa Pomniki Później na tym terenie doszło jedynie do drobnych potyczek. Dzisiaj na tym terenie stoi Pomnik Wojny Zimowej upamiętniający ofiary obu stron. Składa się on z tysięcy kamieni symbolizujących poległych Rosjan. Rosyjski pomnik powstał we wrześniu 1994, ukraiński w sierpniu 1998.