thumb|200px|Shichahai Shichahai (chin. upr.: 什刹海; chin. trad.: 什剎海; pinyin: Shíchàhǎi) – kompleks jezior w północno-zachodnim Pekinie, na północ od Parku Beihai. Kompleks zajmuje łącznie powierzchnię 146,7 ha, w jego skład wchodzą trzy akweny: Qianhai (dosł. „Morze Przednie”), Houhai („Morze Tylne”) i Xihai („Morze Zachodnie”), które otoczone są dobrze zachowanymi zabytkami tradycyjnej chińskiej architektury, m.in. dawnymi rezydencjami miejskimi, hutongami oraz siheyuan.
Nazwa Shichahai oznacza dosłownie „Morze Dziesięciu Świątyń”, odnosi się to do liczby obiektów sakralnych wokół jezior. Słowo „morze” (hai) zostało użyte zamiast słowa „jezioro” prawdopodobnie przez koczowniczych Mongołów, żyjących w głębi lądu, którzy określali terminem hai lub haizi wszystkie zbiorniki wodne.
Historia Kompleks powstał prawdopodobnie za rządów dynastii Jin (1115–1234). W okresie dynastii Yuan (1271–1368) jeziora były końcowym fragmentem Wielkiego Kanału, co dawało dobre warunki dla rozwoju okolicy. W tym czasie ukształtował się również charakterystyczny układ ulic na obszarach sąsiadujących z trzema zbiornikami wodnymi. Za panowania dynastii Ming (1368–1644) znaczenie komunikacyjne Shichahai zaczęło maleć, a kompleks zaczął pełnić funkcję rekreacyjno-wypoczynkową. Około XIX w.