Akt Przywrócenia Państwa Litewskiego, także: Akt 11 marca () – deklaracja niepodległości uchwalona 11 marca 1990 roku przez parlament Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Podpisany przez wszystkich członków Rady Najwyższej Republiki Litewskiej akt podkreślał odnowienie i prawną kontynuację państwa litewskiego z okresu międzywojennego, które zostało anektowane przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i utraciło niepodległość w czerwcu 1940 roku. Litwa jako pierwsza z republik radzieckich proklamowała niezależność od chylącego się ku upadkowi Związku Radzieckiego.
Tło historyczne Po rozbiorach ziem Rzeczypospolitej Obojga Narodów w XVIII wieku Litwa stała się częścią Imperium Rosyjskiego. Po rewolucji październikowej w 1917 roku Taryba (Litewska Rada Państwowa), na czele której stał Jonas Basanavičius, 16 lutego 1918 roku proklamowała Akt niepodległości Litwy. Litwa cieszyła się niezależnością przez dwadzieścia lat. 23 sierpnia 1939 roku Związek Radziecki oraz III Rzesza podpisały pakt Ribbentrop-Mołotow, którego skutkiem był podział Europy Wschodniej na dwie strefy wpływów.