Po wojnie włączyła się do prac nad odbudową szkolnictwa w regionie, a 1 września 1946 została kierownikiem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Limanowej. Kwalifikacje uzupełniła na kursie bibliotekarskim w Kórniku. Była jednym z wyróżniających się organizatorów bibliotekarstwa w regionie krakowskim w pionierskim okresie powojennym, zasłużyła się również w walce z analfabetyzmem w powiecie Limanowa. Zakładała biblioteki gminne, filie, punkty biblioteczne, paczki z książkami wielokrotnie dostarczając osobiście w czasie wypraw pieszych bądź furmanką. Wybitnym polskim literatom poświęcała pogadanki, głoszone w bibliotekach i radiowęźle w Limanowej.
Zainicjowała działalność lokalnych struktur Związku Bibliotekarzy i Archiwistów Polskich (późniejszego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich). Na 50-lecie pracy zawodowej odznaczona została w 1968 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, otrzymała również odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”. Na emeryturę przeszła w 1970.
Była zamężna za oficerem saperów, żołnierzem Legionów Piłsudskiego. Po wczesnej śmierci męża dwoje dzieci – syna Lecha i córkę Krystynę (zamężną Witecką, nauczycielkę) – wychowywała samotnie. W 1974 ze względu na zły stan zdrowia przeniosła się do córki do Warszawy, gdzie zmarła 12 maja 1975.