thumb|Konrad II Salicki mały|Wizerunek Konrada II z ok. 1130 roku Konrad II (Konrad Starszy) (ur. ok. 990, zm. 4 czerwca 1039 w Utrechcie) – król państwa wschodniofrankijskiego od 1024, król Włoch od 1026, cesarz rzymski od 1027, król Burgundii od 1032. Pierwszy władca niemiecki z dynastii salickiej. Konrad kontynuował działania swojego poprzednika Henryka II dążąc do powiększenia potęgi Rzeszy. Starał się o wzrost znaczenia niemieckiego Kościoła i równocześnie unikał konfliktu z papieżem. Mimo kilku buntów jego władza nigdy nie była poważnie zagrożona. Konrad zabezpieczył północne i wschodnie granice Rzeszy częściowo poprzez ustępstwa terytorialne. Przyłączając Burgundię powiększył terytorium państwa.
Życiorys Młodość Konrad był synem Henryka ze Spiry i hrabiny Adelajdy z Metzu. Aż do wyboru na króla nie był osobą znaczącą, chociaż był wnukiem zmarłego w 1004 r. księcia Karyntii Ottona, który był wnukiem cesarza Ottona I. Posiadał tylko niewielką część rodowych posiadłości, nie miał tytułu książęcego, a nawet jego tytuł hrabiowski jest wątpliwy. Przyczyna leżała w tym, że jego ojciec Henryk zmarł przed jego dziadkiem Ottonem ok. 995 r.