Na początku 1026 r. Konrad pojechał do Mediolanu, gdzie zapewne w marcu arcybiskup Aribert koronował go na króla Włoch. Po pokonaniu opozycji miast pojechał do Rzymu, gdzie wraz z żoną 26 marca 1027 r. został przez papieża Jana XIX koronowany na cesarza. W tym czasie zmarł książę bawarski Henryk V i cesarz przez rok był księciem Bawarii jako Konrad I. Później nadał księstwo swojemu synowi. W 1038 r. Henryk został także księciem Szwabii. W ten sposób niemal wszystkie księstwa były rządzone przez cesarskiego syna.
Konrad wydał nowe konstytucje dla Lombardii i potwierdził prawa zwyczajowe w Saksonii. W 1028 r. polecił koronować swojego syna w Akwizgranie. Henryk poślubił w 1036 r. Gunhildę duńską córkę Kanuta Wielkiego. Małżeństwo uzgodniono już 10 lat wcześniej, gdy Konrad oddał Kanutowi administrację północnej części Niemiec. Henryk został najważniejszym doradcą ojca.
Pasierb Konrada, książę szwabski Ernest II rozpoczął bunt, uważając swoje roszczenia do Burgundii za zagrożone. W 1030 r. bunt ten zakończył się wraz ze śmiercią księcia w walce z ludźmi biskupa Konstancji.