Michaił Dmitriewicz Boncz-Brujewicz (; ur. w Moskwie, zm. 3 sierpnia 1956 tamże) – radziecki wojskowy, geodeta i nauczyciel akademicki narodowości białoruskiej, generał lejtnant, doktor nauk technicznych i wojskowych. Generał major armii cesarskiej, dowódca 176 Pułku Piechoty (1914), szef sztabu 6 Armii (1915), p.o. szefa sztabu Frontu Północnego (1915–1916) i jego dowódca (1917). Stronnik bolszewików, po ich zamachu stanu przyłączył się do nich, wstąpił do Armii Czerwonej, mianowany szefem Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki (1919). Nie pełnił już później ważniejszych funkcji. Brat Władimira.
Życiorys Urodził się w rodzinie geodety. W 1890 ukończył Konstantynowski Instytut Mierniczy, a w 1891 – fakultet matematyki Uniwersytetu Moskiewskiego. Wykształcenie wojskowe przeszedł w Moskiewskiej Junkierskiej Szkole Piechoty. Oficer od 1892. Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego ukończył w 1898. Dowódca kompanii, później batalionu. Służył w sztabie dywizji i w sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. W 1904 został pułkownikiem. Od 1908 w sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od października 1908 szef sztabu Twierdzy Libawskiej.