Historia Markowitz w 1980 roku opisał szczep Haemophilus influenzae oporny na ampicylinę, które nie wytwarzał beta-laktamazy; mechanizm oporności był dla niego niejasny. Był to pierwszy tego typu przypadek na świecie. w 1981 stanowiły one 2% szczepów H. influenzae, natomiast 5 lat później już 4%. W 1985 w Quebecu na 200 szczepów zidentyfikowano tylko 4 BLNAR. W 1988 Needham podejrzewał w tym rzadkim ówcześnie mechanizmie oporności mutacje w obrębie PBP 4 i 5.
Na początku lat 90 szczepy BLNAR nie wydawały się istotnym zagrożeniem - zależnie od rejonu występowały one u 0,4-2,8% badanych bakterii Haemophilus influenzae (dla porównania - w USA ponad 20% szczepów wytwarzało beta-laktamazę). Uważano, że produkcja enzymu rozkładającego beta-laktamy utrudni spopularyzowanie innego mechanizmu oporności na tę samą klasę antybiotyków. Ponadto niektóre szczepy mogły zostać błędnie sklasyfikowane jako BLNAR ze względu na niejasne kryteria dotyczące MIC ampicyliny. Dopiero później ustalono minimalne stężenie ampicyliny na 2 mikrogramy na mililitr.