Kiedy w 1766 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz zaktualizował swoje Systema Naturae do dwunastego wydania, dodał 240 gatunków wcześniej opisanych przez Brissona. Jednym z nich był bilbil czerwonoplamy. Linneusz zamieścił krótki opis, ukuł nazwę binominalną Turdus cafer i zacytował pracę Brissona, zaś jako miejsce typowe wskazał podany przez tegoż autora Przylądek Dobrej Nadziei. Jednak bilbil czerwonoplamy nie występuje w Afryce, zatem później lokalizację typową zmieniono na Sri Lankę, a następnie w 1952 roku niemiecki przyrodnik Erwin Stresemann określił ją jako Pondicherry w Indiach. Epitet gatunkowy cafer jest nowołacińskim określeniem Południowej Afryki. Gatunek ten jest obecnie umieszczany w rodzaju Pycnonotus, który wprowadził niemiecki zoolog Friedrich Boie w 1826 roku.

Obecnie wyróżnia się następujące podgatunki P. cafer: P. cafer humayuni – południowo-wschodni Pakistan, północno-zachodnie i północno-środkowe Indie; P. cafer intermedius – zachodnie Himalaje; P. cafer bengalensis – centralne i wschodnie Himalaje, północno-wschodnie Indie i Bangladesz;