Przebieg walk 4 stycznia 1976 r. powstał wokół obozu zbrojny kordon złożony z członków milicji Tanzim i Grupy Marouna Khoury’ego. Pierwszy szturm na pozycje palestyńskie nastąpił 22 czerwca. W ataku wzięło udział 500 „Tygrysów”, 500 Strażników Cedrów, 300 żołnierzy z formacji Tanzim i stuosobowy oddział z tzw. Grupy Marona Khoury’ego, do których przyłączyło się 100 falangistów Williama Hawiego. Dowództwo sił chrześcijańskich spoczywało w rękach rady, w skład której wchodzili: Dany Szamun (Ahrar), Etienne Sakr, Charles Akl (obaj SC), Georges Adwan (Tanzim), Maron Khoury (GMK), a ze strony libańskiej armii Michel Aoun i Fuad Malek. Walkom o Tall az-Zatar towarzyszyły ciężkie boje w samej stolicy i terenach na północ od Bejrutu, zwłaszcza w mieście Ain Tura, położonym między Zahle i Dżuniją; równocześnie ruszyła palestyńska ofensywa w północnym LibanieWykorzystując zaangażowanie prawicowych milicji w oblężenie Tall az-Zatar, Palestyńczycy i ich sojusznicy podjęli 5 lipca 1976 r. zmasowaną ofensywę przeciwko chrześcijańskim miastom w północnym Libanie. Miejscowi chrześcijanie zorganizowali zbrojny opór. W wyniku ciężkich walk milicje Strażników Cedrów, Falang i „Tygrysów” odzyskały utracone miejscowości (m.in. Chekka).