LMC-N49 (również DEM L 190) – pozostałość po supernowej, która wybuchła w Wielkim Obłoku Magellana, znajdująca się w konstelacji Złotej Ryby w odległości około 160 000 lat świetlnych od Ziemi. Pozostałość ta rozciąga się na przestrzeni 30 lat świetlnych, a jej wiek szacuje się na 5000 lat. Energia eksplozji była szacunkowo dwukrotnie większa od przeciętnej supernowej, co wskazuje, że eksplozja była wynikiem zapadnięcia się masywnej gwiazdy.
mały|lewo|Zdjęcie w falach rentgenowskich (Chandra, niebieski), widzialnych (Hubble, biały i żółty) i podczerwonych (Spitzer, czerwony) Na zdjęciach wykonanych przez teleskop kosmiczny Chandra w paśmie rentgenowskim zespół naukowców kierowany przez Sangwooka Parka z Uniwersytetu Penn State wykrył obiekt podobny do pocisku wyrzucony z pola szczątków powstałych po eksplozji gwiazdy. Jest on widoczny w prawej części zdjęcia poniżej centrum oraz poniżej jasnej gwiazdy (zdjęcie po lewej). Zebrane dane wskazują, że obiekt ten jest bogaty w krzem, siarkę i neon. Jego istnienie wskazuje, że eksplozja supernowej musiała być bardzo asymetryczna.