Twórczość Théophile de Viau zaczął tworzyć dzieła literackie w wieku 21 lat. W jego dorobku są utwory reprezentujące szereg gatunków: ody, sonety, elegie, epigramaty, satyry, listy poetyckie, erotyki. Pisał zarówno w języku francuskim, jak i po łacinie. Inspiracją dla jego twórczości były zasady poetyckie postulowane przez Plejadę. Polemizował natomiast z pierwszymi teoretykami literatury klasycystycznej, przede wszystkim z François de Malherbe'em, krytykując zalecaną przez nich drobiazgową dbałość o czystość formalną wierszy. Jako najwłaściwszą formę pracy poetyckiej uważał spontaniczne tworzenie pod wpływem natchnienia, chociaż zdarzało mu się poprawiać napisane wcześniej utwory, zwłaszcza pod kątem leksykalnym.
W swojej twórczości de Viau poruszał przede wszystkim temat miłości i piękna przyrody. Jego erotyki cechuje połączenie barokowego zamiłowania do gier słownych i językowego wyrafinowania z osobistym przekazem wierszy. Najprawdopodobniej poeta oddawał w nich własne przeżycia związane z kolejnymi romansami, imiona opisywanych w wierszach kobiet nie zostały jednak ustalone. Również utwory poświęcone przyrodzie zawierają motywy miłosne. De Viau dokonuje w nich antropomorfizacji drzew, skał i strumieni, przypisując im przeżywanie miłości i zwierzając im się z własnych uczuć.