Białoruski Ruch Wyzwoleńczy (biał. Беларускі Вызвольны Рух, BWR) – emigracyjna białoruska organizacja polityczno-wojskowa o charakterze antykomunistycznym w latach 1950–1957
Organizacja została utworzona w 1950 r. w zachodnich Niemczech przez mjr. Ludwiga Zarecznego, b. oficera Białoruskiej Obrony Krajowej. Działalność prowadzono też w Wielkiej Brytanii, nawiązując kontakty z brytyjskimi służbami specjalnymi. Przy ich pomocy na Białoruś i do Polski były przerzucane samolotami wywiadowczo-dywersyjne grupy zbrojne złożone z członków Ruchu. Część Białorusinów zdołała powrócić na Zachód. W rejonie Manchesteru założono szkołę oficerską, która przygotowywała kadry partyzanckie. Ludwig Zareczny nawiązał współpracę z Ukraińską Gwardią Narodową atamana Tarasa Bulby-Borowcia. Początkowo Białoruski Ruch Wyzwoleńczy działał konspiracyjnie, ale w 1952 r. został zalegalizowany. 27 lutego tego roku mjr L. Zareczny jako "kierownik Biura Organizacyjnego Sztabu Głównego BWR" wydał odezwę skierowaną do białoruskich wojskowych przebywających na emigracji, która wzywała do przyłączenia się do "wojskowo-politycznego centrum wyzwolenia Białorusi", mającego koordynować siły białoruskiego ruchu antysowieckiego. 9 marca w Manchesterze odbyła się nadzwyczajna konferencja białoruskich wojskowych, zakończona utworzeniem Sztabu Głównego BWR.