thumb|Grób Stanisława Higiera na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Stanisław Romuald Zygmunt Higier (ur. 3 kwietnia 1894 w Warszawie, zm. 1942 w getcie warszawskim) – polski lekarz neurolog i internista, publicysta, encyklopedysta.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej, jako syn Henryka Higiera lekarza neurologa i Heleny z domu Rothberg (Rostberg). Jego siostrą była Zofia Dromlewiczowa, pisarka i scenarzystka filmowa.
Uczył się w Gimnazjum Towarzystwa Kultury Polskiej (Kreczmara), świadectwo dojrzałości uzyskał w 1910. Następnie studiował medycynę na Uniwersytecie w Genewie (1913–1914) i Uniwersytecie Warszawskim (immatrykulowany 5 grudnia 1915). Tytuł doktora wszech nauk lekarskich otrzymał 18 października 1924. Pracował jako asystent w klinice neurologicznej Kazimierza Orzechowskiego w Warszawie. Pracował też w ambulatorium na Solcu.
Współpracował z „Wiadomościami Literackimi”, czasopismami „Czyn”, „Widnokręg”, „Droga”, „Wiedza i Życie”, „Pro Arte”, „Kino i Teatr”, „Polska Zbrojna”, „Miesięcznik Sztuki”.