W 1939 zmieniła nazwę na Partię Socjaldemokratyczną (węg. Szociáldemokrata Párt, SZDP) i pod tym skrótem funkcjonowała do czasu przymusowego zjednoczenia z Węgierską Partią Pracujących w 1948 (po uprzedniej „weryfikacji członków”). W dwóch relatywnie wolnych wyborach przeprowadzonych po zakończeniu wojny (1945, 1947) uzyskała odpowiednio 17,4% i 14,9% głosów, co przełożyło się na 69 i 67 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym. Partia weszła do koalicji rządzącej z Partią Drobnych Rolników, Niezależną Partią Chłopską i Węgierską Partią Pracujących.
Podczas rewolucji węgierskiej 1956 dokonano krótkotrwałej reaktywacji ugrupowania, które funkcjonowało jedynie przez dwa miesiące (październik – listopad 1956). Do jego liderów należeli wówczas: Anna Kéthly, Gyula Keleman i Joseph Fischer. Wydawano gazetę Népszava.
W 1989 partia została ponownie powołana do życia jako alternatywa dla reformatorskich komunistów z Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej, która w 1989 przybrała nazwę Węgierskiej Partii Socjalistycznej. Jednocześnie, u progu lat 90. przeżyła dwa rozłamy (wyłoniły się z niej: Partia Socjaldemokratyczna – SZDP oraz Niezależna Partia Socjaldemokratyczna – FSZDP).