Od 1874 do 1877 zasiadał w Reichstagu. Tym samym został w wieku 28 lat jednym z najmłodszych deputowanych. Mimo to nie zaprzestał głoszenia antyrządowych poglądów i krytykowania cesarstwa i II Rzeszy. Wraz z Wilhelmem Hasselmannem należał do skrajnie lewicowego skrzydła. Z powodu pracy w parlamencie musiał przeprowadzić się do Berlina. Rozpoczął pracę jako redaktor „Freier Berliner Presse”. Ponadto założył satyryczne pismo „Nußknacker” („Dziadek do orzechów\”" / „Zgniatacz”). Wygłaszał liczne anty - rządowe mowy. Po zamachach na Wilhelma I i uchwaleniu ustaw przeciwko socjaldemokracji wyemigrował do Wielkiej Brytanii.
Na emigracji W Londynie wydawał początkowo socjaldemokratyczne, a następnie anarchistyczne czasopismo „Freiheit” („Wolność”). Nawiązał liczne kontakty z opozycjonistami, którzy pozostali w bismarckowskich Niemczech. Krytykował także przywódców socjaldemokracji, w tym Bebela i Liebknechta. Dlatego też wykluczono go z partii w 1880. Rok później opublikował pochwalny tekst na cześć zamachowców na cara Aleksandra II oraz rewolucjonistów rosyjskich. Po tym artykule angielskie władze skazały go na karę 16 miesięcy pracy przymusowej i aresztu. Po wyjściu z więzienia opuścił w 1886 Anglię, udając się do USA na statku „Wisconsin”.