W roku 1834 powstał pożar w pobliskich domach, który przerzuciwszy się na kościół znacznie go uszkodził. Dzięki staraniom ks. Rogozińskiego odremontowano zniszczenia i postawiono krzyż na kościele. Taki stan kościoła przetrwał aż do 1890 r.
W Wielki Piątek 1913 roku w nocy wybuchnął wewnątrz kościoła groźny pożar, który go całkowicie zniszczył, pozostały tylko w części fundamenty kościoła. Już następnego roku przystąpiono do budowy kościoła. Inicjatorem tych prac był ks. prałat Jan Matulanis. Jego dzieło kontynuował potem ks. Bronisław Kaczorowski. Po 20 latach pracy kapłańskiej nadzwyczajnej ofiarności wiernych stanął piękny neogotycki kościół, którego wieża ponad 60 metrowej wysokości widoczna była zupełnie wyraźnie ze Wzgórza Tumskiego w Płocku. Konsekracji nowego kościoła dokonał abp Antoni Julian Nowowiejski w roku 1934, późniejszy błogosławiony męczennik Płockiej diecezji. Lata przedwojenne to okres wytężonej pracy nad wystrojem nowej świątyni. Podjął się tego dzieła ks. kanonik Władysław Turowski oraz jego wikariusz ks. Marian Żebrowski, którzy w czasie wojny wraz z księżmi dekanatu gąbińskiego zostali wywiezieni do Dachau.
W czasie działań wojennych najeźdźca wykorzystywał miejscowych Żydów, łudząc ich obietnicą wolności, do rozbiórki kościoła parafialnego.